• Afgelopen zaterdag een interview met coach Rob Walgien in het Haarlems Dagblad.

    Tekst:

     

    Softbalcoach Walgien (Terrasvogels) gruwelt bij de gedachte dat catcher wordt vervangen door een hekwerk: ’Maak er geen Mickey Mouse spelletje van’
    Rob Walgien: ,,Ik zie mijzelf niet helemaal naar Brabant of Enschede rijden om met die meiden een Mickey
    Mouse spelletje te spelen.’’

    © Foto Rob van Wieringen, tekst Rob Spierenburg

    6 juni om 08:21 HAARLEM
    De door de wol geverfde Rob Walgien is terug als trainer/coach van de softbalsters van Terrasvogels, de vijftienvoudig landskampioen uit Santpoort-Zuid die sportpark De Elta verlaat en kiest voor het complex van Onze Gezellen. Alleen al deze twee ontwikkelingen deden de liefhebber snakken naar het nieuwe softbalseizoen. Toen klopte het coronavirus op de deur.
    Dat de hechte spelersgroep van Terrasvogels het vertrouwde softbalveld in Santpoort heeft verlaten, was voorspelbaar. Spelen op een complex dat zijn beste tijd tien jaar geleden al heeft gehad, ging steeds zwaarder wegen. Hoe mooi de geschiedenis er ter plekke ook is. Trainen en de thuiswedstrijden spelen bij Onze Gezellen - waarmee Terrasvogels al jaren een samenwerkingsverband heeft - lag voor de hand.
    De stap werd nog wat aantrekkelijker toen Rob Walgien (sinds 2016 werkzaam bij de club uit Haarlem-Noord) de meiden van Terrasvogels beloofde op zoek te gaan naar een goede trainer/coach. Walgien vond in de herfst van 2019 een uitermate geschikte kandidaat: hijzelf. ,,Ik heb nu eenmaal een blauw hart’’, zegt de Velserbroeker over Terrasvogels waar hij in twee periodes liefst negen seizoenen als hoofdcoach werkzaam was. In 1998 en 1999 werd hij landskampioen met de ploeg uit Santpoort-Zuid. In 1996 pakte Walgien met Terrasvogels de Europacup.

    Huisarrest
    Op zondag 8 maart namen de selecties van Terrasvogels (Golden League) en Onze Gezellen (Silver League) gezamenlijk afscheid van de indoor trainingen in de sporthal van OG. Het werd weer tijd voor vers gemaaid gras en rul gravel. De pret duurde maar kort, want een week later kreeg Nederland huisarrest.
    Aldus werd Velserbroeker Walgien (60) een mooie rentree op het hoogste landelijke softbalniveau door de neus geboord. Het ergste leed is inmiddels geleden, want sinds 18 mei mogen de selecties van Onze Gezellen en Terrasvogels weer trainen op het complex van de omnivereniging aan de noordelijke rand van de stad. Gedurende twee maanden hielden de speelsters van Terrasvogels zichzelf fit. Althans, daar gaat Walgien van uit. ,,Ik heb mij er niet mee bemoeid. Als je in de Golden League speelt, heb je de verplichting om fit te blijven. Ik neem aan dat ze dat allemaal hebben gedaan.’’
    Inmiddels kunnen coach Walgien, zijn assistent Edwin Pieneman van Terrasvogels en Kay van Schie en Robin Stoevelaar van het vlaggenschip van Onze Gezellen weer lekker in de buitenlucht aan de slag. Twee keer in de week stroomt het veld vol met zo’n dertig softbalsters. Lappen wereldwijd de demonstranten de corona-maatregelen aan hun laars; op de thuisbasis van Onze Gezellen is de anderhalve meter heilig. Douchen doen ze thuis en een afsluitend koud drankje in de kantine kunnen de dames vergeten.

    Vanzelfsprekend hunkeren de speelsters en de coaches naar de start van de competitie die sowieso zonder publiek zal zijn. Het seizoen 2020 zal een ultrakorte aangelegenheid worden. Vóór 1 september mogen er vooralsnog geen wedstrijden worden gespeeld. En als de softbalsters dan eindelijk los kunnen, is het nog maar de vraag of ze hun sport op een volwassen manier kunnen uitoefenen. Want hoewel minimaal; in het softbal komen lichamelijke contacten voor. En die zijn taboe zolang er geen vaccin is.
    Aanpassen
    De KNBSB pijnigt zich de hersenen om de regels zo aan te passen dat de overheid het groene licht geeft. Het liefst al op 1 juli. Desnoods op 1 augustus. Zo zou de plaatscheidsrechter moeten verkassen naar een positie op anderhalve meter achter de pitcher. Het zicht op de bal zou zelfs beter zijn dan in de oorspronkelijke positie. Dat de catcher moet wijken voor een hekwerkje dat gemiste of slecht gegooide ballen tegenhoudt, zal al wat gevoeliger liggen.
    Sterker nog, Walgien gruwelt bij de gedachte. ,,De bond doet zijn stinkende best om te redden wat er te redden valt. Maar een catcher is in het softbal essentieel. Net als stelen, tikken, ontwijken en slidings maken. Ik zie mijzelf niet helemaal naar Brabant of Enschede rijden om met die meiden een Mickey Mouse spelletje te spelen. Dan liever onderling met de Haarlemse clubs duels organiseren waarin we van alles en nog wat kunnen uitproberen. En alles bereikbaar is op de fiets.’’